NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PROCESY WILKÓW
KAPŁANKA OTCHŁANI
PROCESY WILKÓW ETHAN TURNER
AGENCJA TELLER ERLICH PROCESY WILKÓW
TAK!
Sprawy końcowe.
- Słucham. - Mam wieści.
Książka, nad którą pracowałem z Ethanem Turnerem
jest gotowa.
- Można drukować. - Chwila!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Dzień dobry,
piękny beret.
Właśnie rozmawiałem z Anne Michael w Random.
Dają siedem cyfr za „Procesy wilków” Patty Ho.
Wspaniale!
Nie rozumiem was.
Zabierz ręce! Dlaczego wyjemy?
To moja książka.
Napisałem „Procesy wilków” z Turnerem.
Jak to?
Właśnie miałem to ogłosić.
- Żartujesz? - Nie.
Żartujesz?
Ja nie żartuję.
„Procesy wilków” były pisane od roku.
Już wiem!
Nabieracie mnie.
Nieprawda.
Rozmawialiśmy na każdym spotkaniu.
Poddałeś kilka pomysłów.
PROCESY WILKÓW
FELIX CO JEST?
Nikt nie wymyślił, żeby sądzić wilka.
Co ty na to Max?
Powinna zakończyć sceną w sądzie.
PROCESY WILKÓW
PATTY HO
FELIX FORZENHEIM
W ZWIĄZKU Z MAXEM ADLEREM
WOLNY
Może za bardzo skupiałeś się na życiu osobistym.
Ja was nabrałem.
Nabrałem was.
To ja was.
Odwrócony żart.
Ja odwróciłem.
Wiele osób boi się 40 urodzin.
- Nie o to chodzi. - A o co?
Ty mi powiedz. Jesteś zawodowcem.
O 40 urodziny.
Znów to samo.
Nie obawiam się starzenia,
tylko braku opcji,
wszystko już postanowione, życie ustabilizowane.
Żadnego ruchu.
Wiem za kogo wyszłam, ile mam dzieci, co robię,
wszystko ustalone. Wszystkie furtki zamknięte.
Zostało tylko jedno.
Czujesz się uwięziona?
Co? Nie!
Uwielbiam moje życie.
Zastanawiam się tylko co by było,
gdybym musiała zacząć od nowa.
To źle?
Ludzie ciągle zmieniają swoje życie.
Moja rodzina nie zniknie,
nie okaże się, że Ethan jest wolny. Mówię przykładowo.
Choć nie o tym myślę.
Zawsze o tym wspominasz.
Liczysz mi.
Bo to powtarzasz.
Dostrzegam prawidłowość.
Jak ty wrogie wyliczanie.
Zaczekaj.
Cześć.
Hej.
Witaj w domu.
Jestem w samolocie.
Zadzwonię do Ethana.
Jest obok, podać ci go?
Nie rób tego,
nie mów, że to ja dzwoniłam.
Możesz odejść na bok?
Jasne.
Pięknie ci w goglach.
Chcę, żebyś wiedział,
że powiem mu co zaszło.
Chyba, że ty to zrobiłeś.
Pewnie, że nie.
To nie było nic poważnego.
Tylko dziki seks przez osiem godzin.
Nie wrócimy do tego! To już skończone.
- Nick, zobacz. - Nie.
Nick, spójrz.
Muszę mu powiedzieć.
Ani się waż.
Przerabiałem to, nic dobrego z tego nie wyniknie.
Nie mogę z tym żyć.
Mdli mnie.
Nie rób tego.
Proszę, nic mu nie mów. Dziś urodziny Sam.
Nie będzie nas. Powiem mu jak wyląduję.
- Nick, Spójrz... - Liso...
Pa!
Co?
Będę odbijał piłki. Patrz.
Nie rozumiesz.
Gotowy?
Ja tylko...
Wezmę wodę.
- Zaschło mi... - Telefon dzwoni.
Muszę wodę.
Przeszkadzasz.
Proszę.
Wylądowałaś?
Będziesz w domu, gdy przyjadę?
Planuję być w domu
i iść razem na przyjęcie.
Słuchaj...
musimy pogadać,
zanim tam pójdziemy.
- O czym? - Nie przez telefon.
Coś się stało?
Nie...
- Niedługo pogadamy. - Wolę teraz.
Możemy...
Później.
Na razie.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest super.
…tego się boję.
- Sam. - Cześć.
Mogę na chwilę? Dziękuję.
Zaraz wrócę. Przepraszam.
- Co tu robisz? - Lisa o nas wie.
Skąd?
Dzwoniła z pasa startowego, powiedziała, że musimy pomówić.
Z poważnych rozmów nigdy nie wynika nic dobrego.
Powiem jej wszystko.
- Nie. - Tak.
- W życiu! - Zrobię to.
- Powiem. - Milcz.
Nic jej nie mów.
Powiem jej i chciałem, żebyś wiedziała.
To nasza wspólna decyzja i zabraniam ci ją wtajemniczać.
Nie ma co mówić. Zerwaliśmy.
Wiem.
Nie rozwalisz mi małżeństwa i życia dzieci,
żeby oczyścić sumienie.
Powiem, że miałem romans z kimś innym, ale powiedzieć muszę.
Domyśli się, że kłamiesz.
Nieprawda.
Słuchaj.
Chciałabym, żeby tak było łatwiej, ale nie będzie.
To zmieni nasze małżeństwa.
Długo o tym myślałem.
To koniec.
Zerwaliśmy.
To się liczy.
Nie niszcz mi życia.
Proszę.
Twoje dzieci idą.
Mamo!
- Cześć! - Mama!
Cześć, słoneczka.
- Cześć. - Co słychać?
Idziesz z nami na karate?
Będziecie robić tak?
Nie mogę. Chciałbym.
Pomachajcie Ethanowi.
- Pa, pa. - Pa, pa.
Damy to wiewiórkom.
Złe wieści od kontrolerów ruchu lotniczego –
burza nad Chesapeake, musimy ją przeczekać.
Powinna minąć w pół godziny.
Zostaną państwo w samolocie.
Chwila. Chwila.
Witam ponownie.
Burza nadal wisi nad nami.
Czekamy jeszcze godzinę.
Personel pokładowy rozda szampana w podziękowaniu
za cierpliwość.
Witam kolejny raz,
wszystkie korytarze powietrzne zajęte,
przekierowano nas do Newark.
Więcej informacji za godzinę.
Nie chcę tam iść.
Ethan Turner nie chce iść na imprezę?
Chcę zaczekać na Lisę.
A może centaury?
- Co? - Następna książka.
Po „Procesach Wilków”.
Centaury. Pomyśl pół-człowiek, pół-koń.
Męska postawa, długie włosy,
leśne stworzenie.
- Odjazd. - O czym ty mówisz?
Można zamienić wilkołaki na centaury i też by pasowało.
Najpierw wydajmy „Procesy Wilków”.
Jasne. Zawsze można wpaść na nowy pomysł,
albo zastąpić nim stary.
Max, wybacz, ale...
Napisałem 400 stron szkicu.
Jestem kurwa wypluty.
Masz 400 stron?
- To cała pieprzona książka. - Właśnie.
Jesteś zły? Sporo przeklinasz?
Chcę kurwa iść do domu i spotkać się kurwa z Lisą.
- I tyle, kurwa. - Ile słów na „K”.
Jak w saloonie.
Odwołam przyjęcie.
Nie będę świętować starości!
Będzie fantastycznie.
To zbyt wymagające.
Chodźmy na kolację.
Zawsze tak robisz. Stuknęła ci 40-tka!
- Wyprawiamy przyjęcie. - Ja nie chcę.
Mogłaś powiedzieć pół roku temu.
Mówiłam.
Będzie fajnie.
Pięknie wyglądasz.
Możesz...
Mam się zdrzemnąć?
Nie przeszkadzają ci te okna?
Nie. Nie mam nic do ukrycia.
Bałem się, gdy mieliśmy tam niedźwiedzia.
Był w środku domu i chciał wyjść.
Ilekroć odpływam, myślę o tym niedźwiedziu
biegającym po domu.
Upiorne.
To dziwne.
- Bo niedźwiedzie nie mają... - Skończ już o nim.
- Gdzie Pearl i Marianne? - Na dworze.
Gdzie?
Teraz hamulec.
- Który to? - Ten po lewej.
Zaciągnij ręczny.
- Dobrze. - Mogę Red Bulla?
Pewnie.
Cześć.
Dziękuję, że przyszliście.
Witajcie!
- Jestem stara. - Witaj w klubie.
Mam tu papiery członkowskie.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
Witajcie na przyjęciu. Miło was widzieć.
- Dziękujemy. - Mieliśmy się elegancko ubrać.
To jest elegancko: smoking. Ty masz marynarkę.
- To takie... codzienne. - Co?
To Lisa.
Jej!
- Cześć. - Cześć.
Co ci się stało w nogę?
Skręciłam.
Masz gips?
- Było dużo... - Cześć.
- Co ci się stało?
Nie przejmuj się mną. Najlepszego.
- Dziękuję. - Jak tu ładnie.
Mogę się odświeżyć w łazience?
- Śmierdzę. - Jasne, to tu.
Zaprowadzę ją.
Nie tak miałam być ubrana, ale nie mam wyjścia.
Pięknie wyglądasz.
To tu.
Ręczniki na dole.
Znajdę.
Daj mi chwilę. Nie rozmawiałem z żoną od tygodnia.
- Co zrobisz? - Powiem jej o nas,
zanim ona to zrobi.
Widziałaś jak mnie przywitała.
- Wie! - Nie wie.
- Wie. - To głupi plan.
- Hej. - Hej.
Musimy porozmawiać.
- Tak. - Tak.
Napijmy się. Możemy pogadać.
- Tak. - Zgoda.
- Pieprz się. - Ty też!
- Cześć. - Hej.
Aż tak się opaliłaś?
Jeszcze z nim nie rozmawiałam.
- Także... - Ja też nie.
Chciałem mu powiedzieć wszystko.
To nie jest zabawne.
Pogadam z nim dopiero jak wyjdziemy.
Jasne.
Przedstawiam ci moją narzeczoną, Dustry.
- Hej. - Zaręczyliśmy się.
- Rety. - Spójrz.
- Piękny.
- Lisa, spójrz. - Widzę, śliczny.
Nadal w to nie wierzę.
To...
- Tak. - Rety. Kto to jest?
Co to?
Moja narzeczona Dustry.
Weźmiemy ślub.
- Gratulacje. - Wiem.
To...
- Jakby... - U mnie też.
- Jesteś słodki. - Ty jesteś słodka.
Chodź zobaczyć wiązanki.
Po co?
Na nasz ślub.
A tak.
- Co mu się stało? - Nie wiem.
Jak Kajmany?
Okropnie.
Tak.
Masz rację. Ona wie.
Panie i panowie, proszę wziąć płaszcze
i zapraszam na prezentację!
Jak wiecie moja żona, Samantha
kocha niespodzianki.
Co zrobiłeś?
Dlatego
zorganizowaliśmy...
noc niespodzianek.
Malowałam znak.
Jest piękny.
Pierwsza niespodzianka,
a mam ich kilka:
przedstawiam Nilsa Michelsona.
Chodź do nas.
O tu.
Najbardziej niebezpieczna broń świata?
- Karabin maszynowy? - Dwa.
- Nie. - Broń atomowa.
- Dobre. - Bomba.
- Łuk i strzały. - Nieprawda.
Bomba atomowa byłaby bardziej...
Skoro to wiemy,
zacznijmy pokaz!
No proszę!
Następna niespodzianka. Zapraszam do jadalni.
- - Czekam na zapłatę.
- Paczka, idziemy. - Paczka.
Jeszcze raz od początku.
- Ja mam ściągę. - Miało być bez ściąg.
- Mieliście wykuć na blachę. - To dobry pomysł?
Pewnie. To musical o Monice Lewinsky.
- Właśnie. - Dlatego masz plamę na marynarce.
Przepraszam.
To jedna z niespodzianek, podczas nocy niespodzianek.
Jak tego nie zrobimy, to będzie zwykła noc.
Z doświadczenia wiem, że występ ma wyjaśniać
- dlaczego tu i dlaczego teraz. - Dokładnie. A ten nie wyjaśnia.
Marianne ma rację.
To eleganckie przyjęcie. Wzbudzimy niesmak.
Zgoda.
Ludzie będą zachwyceni naszą produkcją.
Nie chcę grać Lindy Tripp. Zawsze ją gram.
Chcę zagrać kogoś pozytywnego.
To nie jest zła sztuka. Robimy to dla Sam.
- Sztuka jest bardzo dobra. - Tak!
Nieodpowiednia i przygnębiająca w swym wydźwięku.
To doskonała okazja, żeby przypomnieć o sobie ludziom.
To zły pomysł, Bill.
Nie pokazuje cię w dobrym świetle.
Oboje byliście głupi,
twoja żona i córka to do kupy szóstka.
Trójka, dwójka, w sumie szóstka.
Źle liczysz, Donaldzie.
- Przestań! - Już tego nie rób!
- Stop! - To irytujące.
Pamiętacie występ w bibliotece?
Tak?
Studenci narzekali, bo salwy śmiechu utrudniały naukę.
Pamiętacie?
Pamiętacie ten śmiech? Musimy do tego wrócić.
Sam nie wiem.
To było 20 lat temu.
Może teraz nie zadziała.
Sztuka jest do kitu.
Ty jesteś do kitu.
- Ty i twoja sztuka. - Milcz.
Ten pokręcony „Tramwaj zwany pożądaniem”.
To była katastrofa!
Przepraszam,
nie chciałem. Kocham cię.
Poniosło mnie. Włożyłem perukę i stałem się Kenem Starrem
i atakuję niesprowokowany, bez dowodów. Robię się...
Słyszycie Monicarenę?
- To początek programu. - Tak. Max...
Zaczęli już,
musimy wyjść.
Będą zachwyceni. Lecimy, bez scenariusza.
- Ja nie chcę. - Wiem, chłopie.
Wyglądam koszmarnie.
Dobry wieczór.
Jestem Kenneth Starr, proszę o uwagę.
Ręce na biodra.
Wyłączcie muzykę.
- Miało być bez. - Wyłączcie.
Wyłączyć muzykę.
Źle zrozumiałem.
Jako przyjaciele Sam
chcemy powiedzieć...
Trzeba było to przemyśleć. Mieliśmy plan a teraz...
Zamknij się, Max. Tramwaj był świetny.
Klapa goni klapę.
Sto lat, sto lat!
Niech żyje, żyje nam!
Jeszcze nie jedliśmy kolacji.
Stop. Nie jedliśmy kolacji.
Za wcześnie!
Przepraszam, mój błąd.
- Zjedzmy coś. - Tak.
- A potem... - Przepraszam.
Co się dzieje?
Nic z tego. Wygraliście.
Było świetnie,
dziękuję.
Jedzmy!
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
- Niezła huśtawka. - Fakt.
- Możemy pogadać? - Słucham?
- Ethan! - Tak?
- Podejdziesz? - Idę.
Co jest?
Anastazja.
Nie wiedziałem, że jest zaproszona.
Nie była. Znalazłam ją przy basenie.
Okej.
To mój królik.
Nie ten, którego próbowaliście mi wcisnąć, a którego teraz kocham.
Nie wiem o co chodzi. Wracam na przyjęcie.
Wracaj tu.
Miałeś zabrać Anastazję do weterynarza,
ale znalazła się 80 kilometrów dalej, w domu Sam.
Czyli nadal macie romans.
Skąd ona o nas wie?
Ulżyło mi, kiedy powiedziałaś, że zerwaliście.
Jak długo o nas wiesz?
Dlaczego tak cię to obchodzi? To nie twoje życie.
Dlaczego? Bo was kocham.
Jesteście moją rodziną.
Moja rodzina siedzi tam.
Wiesz o co mi chodziło.
Wie wszystko? Dlaczego jej powiedziałaś?
Musiałam z kimś pogadać.
Muszę powiedzieć Lisie.
Ona już wie, wszyscy wiedzą,
tak będzie lepiej.
- Nie możesz! - Powinieneś.
- Dziękuję. - Nie, proszę.
Są moje urodziny.
Zabiorę Anastazję do sypialni,
gdzie zje wasze buty.
Wszystko gra?
Trujące tajemnice.
- Lisa. - Tak?
- Możemy wyjść na słowo? - Bardzo chętnie.
Toast!
Za mojego cudownego męża.
Mamy tak wiele.
Pomyślmy o naszym szczęściu,
które jest tak rzadkie i ulotne w tym świecie.
Zdrowie.
Doskonale.
Ostatnia niespodzianka.
Witajcie.
Jestem Ken Yurubi. Mentalista.
Jak w serialu?
Wzorowali się na mnie.
Obłowiłeś się.
Cóż...
Nie bardzo...
Nieważne.
Powiem, o czym myślicie.
Ken był na naszej imprezie integracyjnej.
Ma niesamowity talent.
Okej.
Obserwowałem was
całą noc.
I chętnie zajrzę wam do głów.
Od czego zacząć?
Przepraszam.
Dobrze.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, jestem Ken.
- Cześć Ken. - Teraz...
Nie mów, kim jesteś.
Widzę gwiazdę...
na nocnym niebie.
Gwiazda jak Stella
- w Tramwaju! - Tak.
To moja kwestia!
Ułatwiłaś mu. Marianne, podpowiedziałaś mu.
- On ściemnia. - Obserwuj.
- Widzę mężczyznę. - Taga.
Jasny gwint.
Nic się nie dzieje.
Skąd wiedział o Tagu?
Grałaś na skrzypcach jako dziecko?
Tak!
Jesteś gejem.
Mój wielki sukces.
Widzę mężczyznę...
- Felixa. - Felixa.
- Felixa? - Felixa.
- Zgadza się. - Tak.
Nie ma go tu.
I to smutne.
Czujesz się samotny
i zagubiony.
Nie trzeba.
Chodź do Mentalisty.
Trzeba ją przytulić.
Lecimy.
Ją przytulił.
- Dobrze. - Po co klaszczecie?
- Dobrze. - Teraz ty.
Jesteś zakochany.
To moja narzeczona.
Nie w niej.
Zmyśla.
- Powiedz, że to zmyśliłeś. - Nie będę kłamał.
- Powiedz jej. - Mówię prawdę.
Wszyscy jesteśmy cieleśni.
Ściemnianie.
- Wcale nie. - Nie, blaga.
Prawda.
Teraz...
Nie wiem o czym on mówi.
Z tego powodu przejdę do ciebie.
- Nie powinien być następny? - Tak!
Nie robimy tego.
Ktoś się boi, że coś się wyda!
Kochałam się z Nickiem.
O Boże.
- Nie. - No weź.
Kiedy?
- Na Kajmanach. - Nieprawda.
Nie.
Przepraszam.
Dustry.
Tak samo było na wyjeździe.
Wszystkich podzielił.
Po co zaprosiłeś go na moje urodziny?
Bo...
Mówiłam, że umiem jeździć.
Mogę spróbować?
Jesteś za młody. Wybacz.
Tort!
Tort! Tort!
Tort!
Przepraszam.
Bardzo cię kocham, nie wiem, co się stało.
Coś we mnie wstąpiło.
Po tym weselu...
miałam paranoję,
że coś jest między tobą i Sam,
nie wiem jak mi wybaczysz,
ale na to liczę.
Wybaczam.
Co?
Wybaczam.
Kocham cię i tylko to się liczy.
Prędko mi wybaczyłeś.
Mam się gniewać?
Będzie lepiej?
Chyba tak.
Nie zrobiłabym czegoś takiego,
gdybym nie chciała, żebyś zareagował.
To auto Sam?
Samochód Sam jedzie.
Sam? Sam? Daj kluczyki.
- Nie mam. - Twój samochód jedzie do basenu.
Co? O Boże!
- O Boże. - Nie wiem gdzie są kluczyki.
Nie wiem gdzie te kluczyki. O mój Boże.
- W samochodzie. - Co zrobimy?
Musimy go zatrzymać.
- Zbij szybę. - Jest kuloodporna.
Po co ci taka?
- Boję się o naszą przyjaźń. - Wyluzuj.
Powinienem coś wyznać.
Ktoś inny sprzedał „Procesy Wilków”, ale zapomniałem.
- Moja ręka. - Mówiłeś "wyluzuj".
Złamał mi stopę!
Nie!
Wjedzie!
Wjechał do basenu.
Zostawiłaś na luzie?
Nie jestem dzieckiem.
O nie.
Co się stało?
Tak mówię.
Przykro mi z powodu książki.
Przynajmniej ty pracujesz.
Już nie. Rzuciłam pracę.
Szampana?
Świętujmy.
Sto lat, sto lat!
Niech żyje, żyje nam.
Samochód Sam beknął.
Zabawne.
To nie to.
Powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Fajerwerki.
Twoja ostatnia niespodzianka.
Napisy: Ewa Szklarz